Historia

Historia Saskiej Kępy sięga czasów bardzo odległych, wręcz prehistorycznych. Można bowiem znaleźć informacje, że na jej terenach znaleziono... zęby mamuta. Tego historycy jednak nie komentują zajmując się raczej Saską Kępą naszej ery. Tym bardziej, że historia Saskiej Kępy miała nieco inny bieg niż historia pozostałej Warszawy, a wiele faktów wciąż budzi spór i nie pozostało do końca wyjaśnionych.


"PRADZIEJE"

"Pradzieje" Saskiej Kępy są niejasne i od dawna budzą spory historyków. Największy spór dotyczy kwestii terytorialnej, czyli tego gdzie pierwotnie znajdowały się grunty Kępy, na wiślanym prawym czy lewym brzegu. Mówi się też, że wskutek kaprysów średniowiecznej Wisły, Kępa była raz półwyspem, a raz wyspą. Od "kapryśnej" Wisły dostała też ona swoją pierwszą nazwę - Kępa Wiślana. Nie była to jednak jej jedyna nazwa. Nazywano ją też Kępą Kawczą, prawdopodobnie ze względu na jej mieszkańców - ptaki, głównie kawki. Na wyspie rozrastał się bór i roiło się tam od ptasich gniazd. Zresztą od końca XIII do XVIII wieku na Kępie nie znajdowało się prawie nic poza lasami. Była to istna puszcza, pełna olch, brzóz i prastarych dębów, oddzielona od Wisły gęstą ścianą zarośli. Mieszkańcy Warszawy korzystali z niej głównie jako miejsca, z którego pobierano materiały do budowy wałów, grobli i płotów. W tych odległych czasach Kępa pod względem prawnym i parafialnym należała do wsi Solec. Stąd też wzięła się jej kolejna nazwa, którą można znaleźć w dowodach z XVII i XVIII wieku - Kępa Solecka.

W XIV wieku Kępa znalazła się we władaniu dwóch mieszczan - Piotra Bruno z Warszawy i Mikołaja Panczatki z Rawy. Gdy w maju 1382 r. sprzedali oni Solec księciu Januszowi, Kępa, jako przyległość Solca wymieniona w dokumencie, też znalazła się w obrębie Warszawy. Mimo to ze względu na częste wylewy Wisły nie była ona dobrym miejscem do osiedlania się i nie miała stałych mieszkańców.

Ten artykuł ma więcej niż jedną stronę. Wybierz poniżej kolejną, by czytać dalej.